Klubowe mistrzynie Polski w siedmioosobowej piłce ręcznej kobiet:
1939 - Znicz Łódź
1946 - Zryw Łódź
1947 - Zryw Łódź
1948 - SKS Warszawa
1949 - Unia Łódż
1950 - Spójnia Warszawa
Rocznik 1972. Syn Antoniego Przybeckiego. Absolwent I Liceum Ogólnokształcącego w Opolu. W wieku 16 lat powołany został do kadry narodowej juniorów. W seniorskiej zadebiutował w Pucharze Bałtyku w meczu z Norwegią, zdobywając dziewięć bramek. Po maturze, podobnie jak ojciec, przeszedł do Śląska Wrocław, a ostatnim zespołem w lidze polskiej była Iskra Kielce.
Zaczynał w Gwardii Opole, jednak większość kariery grał w Śląsku. Do Wrocławia przeszedł razem z Przybeckim. Zdobył brązowy medal na Igrzyskach Olimpijskich w Montrealu w 1976 roku. Trenował Śląsk Wrocław, pracował z reprezentacją. Ostatnie lata spędził w Belgii, trenując HBC Izegem. Wysoki kołowy potrafił zdobyć bramkę stojąc przed obrońcami. Na 90-lecie obchodów ZPRP w listopadzie 2008r był chorążym związku. Wybrany przez kapitułę za najlepszego kołowego w historii naszej piłki ręcznej.
Grę rozpoczął w MKS-ie Opole. Później do końca związany był z Gwardią Opole, przeżywając z nią najpiękniejsze, ale i słabsze chwile. Zdobył srebrny medal Młodzieżowych Mistrzostw Europy. Osiągał też sukcesy w wojskowej reprezentacji kraju, u boku Antoniego Przybeckiego. W bramce pokazywał spryt oraz odwagę i niesamowity refleks.